Voor een zwarte in Italië is racisme dagelijkse kost

italyimmigrantPap Khouma, een Italiaanse schrijver van Senegalese afkomst, doet een boekje open over het racisme in Italië. De politiek reageert geschokt. Hoewel? Berlusconi liet eens weten het gevoel te krijgen door Afrika te wandelen in zijn thuisstad Milaan.

“Ik ben Italiaan, én ik heb een zwarte huid. Een Italian black, zo noemden enkele Afro-Amerikanen mij bij de paspoortcontrole op de luchthaven van Boston. Hebben jullie enig idee wat het betekent in hedendaags Italië om zwart te zijn?” Aan het woord is Pap Khouma, een Italiaanse schrijver van Senegalese afkomst. Khouma (52) woont sinds 1984 in Italië. Sinds vijftien jaar heeft hij ook de Italiaanse nationaliteit. Hij spreekt vlot vijf talen: behalve het Wolof ook Frans, Arabisch, Engels en Italiaans. Khouma heeft verschillende romans gepubliceerd, en werkt in een boekhandel in Milaan.

Zijn kortverhaal Ik, een zwarte Italiaan, en mijn dagelijkse leven vol obstakels is onlangs op de voorpagina van de krant La Repubblica gepubliceerd en heeft in Italië een golf van verontwaardiging veroorzaakt. De novelle is een aaneenschakeling van akkefietjes en van minder kleine misverstanden die op het eerste gezicht misschien anekdotisch lijken, maar steeds pijnlijk aflopen – omdat de aanleiding telkens Khouma’s huidskleur bleek.

‘Als ik op het stadhuis van Milaan moet zijn, bijvoorbeeld om een officieel document op te halen, en ik mijn Italiaans paspoort of mijn identiteitskaart bovenhaal, dan gebeurt het dat de beambte me om mijn verblijfsvergunning vraagt – een papier dat werkelijk geen enkele Italiaanse staatsburger bezit. En als ik dan zeg dat ik een Italiaanse identiteitskaart heb, dan krijg ik de vraag hoe ik die dan in hemelsnaam wist te bekomen – zonder verblijfsvergunning. “Hoe ben je aan deze identiteitskaart geraakt? En versta jij wel Italiaans?, is me ook al gevraagd.’

‘In het centrum van Milaan is me ook al overkomen dat ik met mijn sleutels in de hand naar mijn auto liep, tot plots een voorbijganger me vroeg waar ik in godsnaam mee bezig was. “Snel! Bel de flikken! Want ik ga deze auto pikken!,, sneerde ik hem zonder nadenken toe.’

Telkens als Khouma van woning verandert, heeft hij ook het gevoel dat hij een overgangsrite moet doorstaan: ‘Ik zeg mijn nieuwe buren vriendelijk goedendag, en het eerste contact met jongeren of kinderen valt meestal mee. Volwassen Italianen zijn moeilijker. Bij de eerste ontmoeting kan ik best begrijpen dat ze me vragen of ik daar ook woon – we zien elkaar dan immers voor het eerst. Maar ik ben ronduit geschokt wanneer iemand me vraagt wie me eigenlijk het gebouw heeft binnengelaten. Of de opmerking dat ze “niks van mij zullen kopen,.’

Dat vooroordeel – dat zwarten meestal straatverkopers zijn – slaat op het aantal Senegalezen in Italië en in Spanje die illegaal het land binnenkomen en op straat illegaal gekopieerde cd’s en nagemaakte luxehandtassen en zonnebrillen verkopen. In Spanje worden ze manteros genoemd, naar ‘manta’ of deken, omdat ze hun koopwaar op een deken uitstallen. De Italiaanse benaming voor hen, vu cumprà, heeft een denigrerende bijklank, omdat het om een imitatie gaat van ‘vuoi comprare?’ (wil je iets kopen?) – wat zoveel wil zeggen als dat Senegalezen enkel in staat zijn om gebrekkig Italiaans te praten.

Pap Khouma voegt eraan toe dat wie 25 jaar lang zulke vernederende opmerkingen hoort, twee dingen kan doen: ‘Ofwel ga je het gewoon negeren, om niet helemaal gek te worden. Ofwel ga je overal een racistische opmerking in zien, en word jij degene met de vooroordelen.’

Italië is in zeer korte tijd geëvolueerd van emigratieland tot immigratieland, en sommige Italianen worstelen daar nog mee. Traditioneel waren het de Italianen die elders – in Amerika, Australië of West-Europa – hun geluk gingen beproeven. Pas sinds de jaren negentig, met de komst van de Albanezen, kreeg Italië te maken met een eerste, grote golf van immigranten. Al enkele jaren kampt Italië met een grote toevloed aan illegale bootvluchtelingen, die vanuit Afrika het eilandje Lampedusa voor de kust van Sicilië trachten te bereiken.

Maar dat immigratie nieuw is voor Italië, is volgens Khouma helemaal geen excuus: ‘Negen op de tien Italianen hoor je zeggen dat ze het gewoon niet gewend zijn, een zwarte die ook Italiaan is. Maar dat mag geen alibi zijn. Sommigen onder ons wonen en werken hier al dertig jaar, we trouwen met Italianen, we krijgen gemengde kinderen die hier opgroeien en naar Italiaanse scholen en universiteiten gaan.’

Minister voor Gelijke Kansen Mara Carfagna reageert geschokt op Pap Khouma’s verhaal in La Repubblica. Ze tilt vooral zwaar aan het incident op het stadhuis van Milaan, omdat zich daar overheidsambtenaren aan racisme schuldig hebben gemaakt.

Bron: De Standaard

Lees ook:Racisme op voetbaltribunes Italië is afspiegeling samenleving
Lees ook:Aperitivo: bestel een drankje, ontvang een maaltijd
Lees ook:Italiaanse immigrant: ‘Wij moesten ons aanpassen aan de Limburgers, niet andersom’
Lees ook:La colazione: koffie met een sigaret
Lees ook:Italië gelooft in wijwater tegen Mexicaanse griep

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.